Vincent Bijlo blaast stoom af in Coevorden

Het kon niet uitblijven bij het optreden van Vincent Bijlo in Theater Hofpoort op vrijdagavond. Hij schreef er al een column over in het Algemeen Dagblad: de fluit. Die klonk dan ook diverse malen in de theaterzaal. Onder meer na het zingen van het oerlied door de mannen en vrouwen in zaal, die gezamenlijk het hoogtepunt bereikten. Er werd stoom afgeblazen: de fluit weerklonk. ‘Maar pas wel op, dit was 95 decibel en dus te horen in Dalen.’

De blinde cabaretier had zich goed voorbereid: behalve de fluit kwam de bonte knaagknever in de hervormde kerk langs. Voor de klagende Drenthenier uit Dalen over de fluit had hij een taakstraf in petto: die mag zes keer per dag op die knop voor de fluit drukken. Het publiek kon zich er heel goed in vinden. Zijn voorstelling heet De Cultuuroptimist en dat verwoordde hij onder meer in de fraaie zin ‘Cultuur is het licht in onszelf ontsteken.’ Volgens Bijlo kan Coevorden culturele hoofdstad van Europa worden in 2018. ‘Dan treed ik elke avond zes jaar lang op.’ Ook Vincent Bijlo liet in zijn optreden een scala van de gebeurtenissen in deze tijd voorbijkomen. Niet alleen door het maken van grappen, maar vooral door het vertellen van een verhaal waarin al die aspecten voorbijkomen. Daarnaast kwam de blinde mens –hijzelf is blind geboren- diverse malen naar voren. ‘Leer ook braille; dan kun je zonder licht lezen. En je kunt de zaal inkijken terwijl je je tekst leest. En dat jullie te maken hebben met een bombardement van kleuren en geluiden! Jullie kunnen niets zonder licht. Dan zijn jullie niets. Maar zien heeft ook een groot voordeel: jullie ruiken minder. Want soms komt er een lucht uit zo'n zaal!’ Het asielbeleid, Prorail (‘die kan zichzelf beter Antirail noemen’), discriminatie en de kneuterigheid van een gemeenteraad kwamen langs. Alhoewel, kneuterigheid. ‘Je zit er gewoon vier jaar aan vast, dat is bijna net zo lang als de Tweede Wereldoorlog.’ De social media kwamen ook aan bod. Bijlo noemde allerlei onzinnige apps: Mens-erger-je-niet heet nu ‘Don’t fuck you op’, verder zijn er de kidnapp en de applesapp’, gevolgd door het lied ‘Zonder stroom is een mens alleen’ met onder meer de tekst ‘Zonder stroom heeft niemand een geheugen’. Bijlo bouwde zijn verhaal op rond wethouder Ger van Veen, die een belangrijke rol vervulde in een dorp. Hijzelf werd ook –de eerste donkerbruine- wethouder in de raad. Het blinde Coevorder raadslid Jitse van der Vinne was present in de zaal en het verhaal van Bijlo moet hem toch wel bijzonder hebben aangesproken. Naast cultuur hield ‘wethouder’ Bijlo zich bezig met ‘belangrijke’ zaken als bloembakken en verkeersdrempels, terwijl Van Veen uitsluitend bezig was met hondenpoep in de Shit & Go Zone. Bijna ontroerend was het verhaal over blindengeleidehond Appie en hemzelf, die zo onheus werden bejegend door Van Veen. 'Maar', aldus Bijlo, 'als ik niet meer in mensen geloof, kan ik mezelf beter van kans maken.' Een onderwerp, dat verder aan bod kwam, wa het doe-het-zelven. ‘Richt een gedoogplek in. Ik woon liever naast een moslim die in stilte de koran uit zijn hoofd leert dan een klusser.’ De verschillende huidskleuren bracht Bijlo prima in beeld door ‘roetmop’ Alma. ‘Ben ik dan wit? Nee, want mijn vader zei ‘Wat zie je wit’ toen ik me niet lekker voelde. Ben ik zwart? Nee, want mijn moeder zei ‘Je liegt dat je zwart ziet’. Toen ik had besloten dat ik grijs ben, zei mijn moeder ‘Welnee, je bent donkerbruin.’ En over Griekenland: ‘Je vraagt wel om een staatsschuld als je iedere avond de borden kapotflikkert.’ Over de overdaad ondanks de crisis: ‘Ik kan niet kiezen’ bij de opsomming van allerlei calorierijke voedingsmiddelen.’ Over fatsoen: ‘Hoe meer ze roepen over fatsoen, des te meer ze te verbergen hebben.’ Bijlo bleek een woordkunstenaar op het gebied van scheldwoorden. Hij liet een scheldkanonnade horen, die zijn weerga niet kent. Bijlo had zich dus voorbereid op Coevorden. Toen hij het had over de rust van een Boeddhist zat ikzelf te wachten op een link met Hofganzen en toen hij sprak over de stem van Opstelten had ik iets over Dalen verwacht. Waren die opmerkingen bewust of waren die zuiver toevallig? Het antwoord laat ik u weten. Toen het publiek voor het laatste nummer mocht kiezen uit de thema's liefde en trauma werd overduidelijk gekozen voor het laatste. Bijlo beschreef daarna in een uitermate vals gezongen lied het trauma over de blokfluit. En wie de column over de fluit nog even wil lezen: http://www.vincentbijlo.com/archief/column/0/hoe-een-mooi-oud-geluid-uit-coevorden-verdween/464 Esselien de Groot