Sanne Haverkort uit Coevorden: ‘Ik kan altijd mijn verhaal kwijt bij mijn ouders’

Sanne Haverkort is eigenaresse van V&P assistent. „Een virtueel assistent is een aanvulling voor elke ondernemer”, zegt de Coevordense. Lees meer over de 23-jarige geboren Emmense in deze Doorloper.

Een relatie?

„Ja, een ‘verkering’ van bijna vier jaar. Inclusief een huis, hond en twee prachtige kindjes. Huisje boompje beestje verkering, wat een geluk!”

Coevorden is voor mij:

„Waar mijn (t)huis staat. Waar ik mij veilig voel. Waar mijn kinderen opgroeien en herinneringen gemaakt worden. En waar ik héél graag weer naar terug mag komen na een vakantie of lange dag weg.”

Als ik de baas van Coevorden zou zijn, dan:

„Er zijn genoeg dingen die ik zou veranderen, maar wie ben ik. Mijn idealen en ideeën zijn die van een ander wellicht niet. Daarom zou ik ervoor kiezen om meer naar de inwoners te luisteren. Wat zijn ze nodig, wat moet er veranderen en hoe kunnen we dit samen doen? Zodat elke inwoner het idee van thuis komen heeft wanneer ze het bordje Coevorden zien staan.”

Vroeger ging ik stappen in:

„Inmiddels kun je vroeger zeggen. Met twee kinderen (en corona) is het stappen wel gebeurd. We gingen altijd vanuit Sleen (waar ik toen nog woonde) op de fiets naar Nieuw-Amsterdam, de naam weet ik al niet eens meer. Dat is geloof ik zo’n drie keer veranderd? Toen we eenmaal 18 waren, werd de hotspot Emmen, en dan alle kroegen die je maar kunt bedenken. Als ze maar lekkere drankjes hadden en fijne dansmuziek!”

Ik word vrolijk van:

„Heel cliché misschien, maar dat is mijn gezin. Na een baaldag of een flinke tegenvaller vrolijken zij mij altijd op. De lach van mijn kinderen kan niks tegenop.”

De laatste keer dat ik goed gelachen heb, weet ik nog goed!

„Toen ik mijn eerste klant binnenhaalde voor mijn bedrijf. Ik was zo gelukkig dat het mij was gelukt. Dat het lachen helemaal vanzelf ging. Van opluchting, maar ook van geluk!”

En dat ik huilde ook…

„Pff, waarschijnlijk gisteren? Ik huil bij elke film en serie die ik zie. Of wanneer mijn kinderen iets onwijs liefs of geks doen, heb ik de tranen alweer in mijn ogen staan.”

Het eerste wat ik doe als ik na mijn werk thuiskom, is:

„Groot voordeel: ik werk vanuit huis! Maar als ik mijn laptop dichtklap na een werkdag, mag ik graag als eerst op de bank neerploffen. De kinderen knuffelen en de dag bespreken met mijn vriend.” 

Een lintje voor en waarom:

„Mijn ouders. Ze hebben het zelf echt niet altijd gemakkelijk gehad. We kennen als gezin dan ook veel hoogtepunten, maar ook zeker veel dieptepunten. En ondanks de dieptepunten heb ik me altijd thuis gevoeld, veilig en kwam ik niks tekort. Ze zijn nu gescheiden, maar toch voel ik me bij beiden thuis en welkom. Ik kan altijd mijn verhaal kwijt en ze helpen me waar ze kunnen. En ze zijn een geweldige opa en oma voor de kinderen.”

Wat ik vroeger wilde worden, is:

„Archeoloog. Waarom? Het klonk wel stoer. Dingen opgraven en mooie vondsten doen van vroeger. Ook wilde iedereen een standaard beroep, ik wilde iets anders. Zo keek ik er als kind tegenaan. Later besefte ik dat het veel meer was dan alleen dat, en dat dit helemaal niks was voor mij.”

Ik vul mijn vrije tijd in met:

„Heel veel met het gezin, familie en vrienden. Weekenden worden volgepland met etentjes en activiteiten. Ook doordeweeks schuift er geregeld iemand aan bij het eten. Ik vind het heerlijk, een huis vol gezelligheid! Maar ook met een goed boek of serie languit op de bank kan ik van genieten, vooral op de zondagen.”

Een hoogtepunt in mijn leven is:

„Het moment dat ik weer in contact kwam met mijn vriend. Het contact was verwaterd geraakt, en na vier jaar elkaar niet te hebben gezien/gesproken zijn we nu inmiddels vier jaar samen. Hij is een lichtpunt in mijn leven en we hebben samen een prachtig gezin. Hij is mijn steun en toeverlaat en ik zou niet weten wat ik zonder hem moet.” 

Is er nog iets wat je wilt delen met de lezers van de Coevorder Courant? 

„Geluk zit vooral in het geven van liefde, meer dan in het ontvangen ervan.”