Harmke Jansen: 'Stem van Ermerstrand' blijft ook dit jaar stil

Dit jaar is er opnieuw geen 25e editie van het beachvolleybaltoernooi en dus klinkt ook de vertrouwde stem van Harmke Jansen niet uit de luidsprekers van het Ermerstrand.

De 68-jarige inwoonster van Sleen is al vanaf het begin van het toernooi de vaste omroepster. Inmiddels is ze uitgegroeid tot ‘Dé stem van het Ermerstrand’. ,,Het is begrijpelijk dat het toernooi is afgelast, maar wel heel erg jammer dat voor de tweede keer de jubileumeditie moet worden opgeschoven”, reageert Jansen, die uiteraard hoopt dat op 16 en 17 juli 2022 het toernooi wel doorgang kan vinden.

Al heel lang heeft Harmke Jansen iets met het volleybal in Sleen. Op 14e jarige leeftijd werd ze lid en de verbondenheid is altijd gebleven. Harmke speelde tot haar 30e in de dameshoofdmacht, ze was bestuurslid, scheidsrechter, teller, redactielid clubblad, notulist en draaide de nodige kantinediensten. Ook toen in 1994 een eerste begin werd gemaakt met de voorbereidingen voor een groots opgezet beachvolleybaltoernooi, hield ze zich niet afzijdig. Ze was immers bepaald geen onbekende in het volleybalcircuit en zo rolde ze er uiteindelijk in.

Grote familie

Voor Jansen is het beachvolleybaltoernooi – ruim 390 teams en ongeveer 1900 wedstrijden -  een festijn om zich op te verheugen. ,,Als ik 's morgens op 't Ermerstrand arriveer is het net alsof ik de deelnemers gisteren voor het laatst heb gezien. Ik ervaar het als één grote familie en ik geniet er elk jaar enorm van. De organisatie is in goede handen en ik vind het geweldig dat een vereniging uit Sleen zo'n groot toernooi met zoveel mensen kan organiseren. Na afloop van het toernooi komen er veel volleyballers even langs de omroepwagen om te vragen of ik de complimenten door wil geven aan de organisatie.”

Eigen omroepwagen

Tijdens de twee toernooidagen zit Jansen in een eigen omroepwagen en doet weinig anders dan omroepen en op haar horloge kijken. ,,Als de wedstrijden kunnen beginnen roep ik dat om en noem meteen de aanvangstijd erbij. Als de wedstrijden zijn verstreken geef ik met een toeter het eindsignaal.” Tussentijds worden er allerlei vragen gesteld over de organisatie. Voor de beantwoording van die vragen kan ze altijd rekenen op een secondant, zodat ze zich optimaal op haar rol kan concentreren.

Jansen heeft in de voorbije 24 edities generaties voorbij zien komen. ,,Als je vanaf het begin kijkt welke spelers er deelnemen, dan zie je inderdaad nu twee generaties volleyballers voorbijkomen. Volleyballende moeders en vaders met hun kinderen. Dan realiseer je je meteen dat je heel lang door kunt volleyballen en dat je er heel veel plezier aan kunt beleven.”

Vriendschappelijke contacten

Deelnemers komen van heinde en verre naar het Ermerstrand. Jansen heeft er speciale en vriendschappelijke contacten opgebouwd. ,,Je maakt de mooiste dingen mee en ik geniet er elk jaar weer van. Elk jaar komt een speler naar de omroepwagen en vraagt steevast of hij ook even de microfoon vast mag houden om de groeten te doen. Dat doe ik dus niet, maar hij vraagt het elk jaar en elk jaar moeten we er hartelijk om lachen. Eens kwam een volleyballer bij de omroepwagen, bleef lang treuzelen en toen ik hem vroeg wat zijn vraag was zei hij: 'Ik heb niks te vragen, maar ik wilde gewoon even weten welk gezicht bij die stem hoort'. Er zijn volleyballers die al jaren aan dit toernooi meedoen. Die komen altijd even langs de omroepwagen, kijken of ik er weer zit en zeggen dan gedag.”

Actieve rol in dorpsgemeenschap

Harmke Jansen is in maatschappelijk en cultureel opzicht nauw betrokken bij de dorpsgemeenschap van Sleen. Ze is secretaris van de Stichting Behoud Monumentale Kerk Sleen en van de bridgeclub Ups & Downs Sleen. ,,Verder maak ik deel uit van de redactie van het kwartaalblad Oes Eigen Streek dat uitgegeven wordt door de Stichting Streekeigen Sleen. Mijn hoogste functie is echter vlaguitsteker in de Slener toren. Een functie die ik samen met Harm Dijkstra vervul op momenten dat de driekleur mag wapperen.”

Ze is vergroeid met Sleen. Dat kan ze nog het best in het dialect vertolken: ,,Ik vind mijzölf een echte Sliener. Ben der geboren, opgruid, een paar jaor vort west, mar bin weer terugkeerd op 't olde nest.”