Arie en Cobie Perdijk uit Coevorden zijn 60 jaar getrouwd: ‘Ik mocht mee op de fiets van Cobie’

Een jaar geleden hadden Arie (78) en de 77-jarige Cobie Perdijk hun zestigjarig huwelijk vast heel anders voorgesteld. Omdat het coronavirus Nederland straks al bijna een jaar in de greep houdt, komt er vandaag (maandag) weinig visite langs.

Burgemeester Bert Bouwmeester is in de gelukkige omstandigheid dat hij maandagmorgen wél langs mag komen. Het stel uit Coevorden heeft het prima naar de zin daar in het noordelijke deel van de wijk De Heege. Arie en Cobie komen oorspronkelijk uit Gouda: dat is de stad waar zij elkaar leerden kennen.

De jeugd paradeerde er in vervlogen tijden op de trottoirs, want uitgaan was er destijds niet bij. Het was Cobie die er fietste; Arie floot en kwam met haar aan de praat. ,,Ik mocht mee op de fiets van Cobie”, weet Arie nog goed. ,,En dat was het begin van alles voor ons als stel. We zaten toen in het midden van onze tienerjaren.” Na ruim 2,5 jaar verkering trouwden Arie en Cobie in het zeer fraaie stadhuis van Gouda.

De meubelfabriek Perdijk en Groeneveld is altijd belangrijk geweest in het leven van het Coevorder echtpaar. Dit ware familiebedrijf startte tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gouda. Na verloop van tijd kwamen ook Arie en Cobie er te werken. Cobie deed kantoorwerk en Arie werd uiteindelijk directeur van het bedrijf dat - net als het echtpaar - in 1967 verhuisde naar Coevorden, maar dat had ook heel anders kunnen lopen.

,,We wilden eerst verkassen naar Assen, maar daar was geen goede huisvesting mogelijk voor het personeel. Het werd de Coevorder Monierweg, want door te verhuizen naar deze stad kregen we een behoorlijke som subsidie mee van het Rijk. Coevorden stond in die tijd namelijk bekend als gebied dat goed een boost kon gebruiken qua ontwikkeling van de industrie. En er was een hoge werkloosheid.”

Moordende concurrentie

Het bedrijf nam op Coevorder grondgebied uiteindelijk afscheid van de klassieke meubelen en ging over op meer moderne producten, maar dat liep verkeerd af door de moordende concurrentie. ,,Het bedrijf ging in 1998 failliet”, zegt Cobie, die in de Coevorder tijd van Perdijk en Groeneveld de administratie verzorgde op kantoor en later koffie en thee verzorgde voor het personeel. ,,We hebben slapeloze nachten gehad van het faillissement. Dat was met recht een moeilijke tijd.”

Pleister op de wonde was dat Arie door te solliciteren toch weer werk vond. Eerst in Enschede en later nog in Hattem. Cobie werkte nog in de huishouding bij mensen op leeftijd in de Coevorder Oranjewijk. Het echtpaar heeft Gouda nooit gemist. Vooruit, misschien miste Arie alleen de plaatselijke muziekclub en het voetbal, want voetballen deed hij graag. In Coevorden meldde Arie zich direct aan bij Germanicus. ,,Ik voetbalde vooral in het tweede team op een heel aardig niveau en was denk ik net niet goed genoeg om een vaste waarde te zijn in het eerste team.”

De linkspoot hield het tot zijn 56e vol bij de Germanen en werd vele malen kampioen op een lager niveau, samen met oud-spelers van het eerste en tweede. Arie en Cobie dienden het bestuur van Germanicus en het was Cobie, die zich als typiste inzette voor het clubblad de Geel Zwarte. Met de vroegere Coevorder huisvrouwenvereniging deed Cobie dertig jaar lang aan bowlen in haar woonplaats. ,,Mede door corona is er een einde gekomen aan deze mooie traditie, helaas. Ik verzorgde dit maandelijkse gebeuren met veel plezier.”

Arie en Cobie Perdijk kregen twee dochters en een zoon. Zij hebben vier kleinzoons en drie achterkleinkinderen. ,,Helaas is onze zoon Richard op driejarige leeftijd overleden. Hij verdronk tijdens het spelen met neefjes op het sportpark bij onze woning. Wij vonden en vinden het mooi dat onze oudste kleinzoon ook de naam Richard kreeg.”